in

Samantha de Jong: ‘Ik sprong, maar wilde niet dood’

Een gebroken bekken, een verbrijzelde rechteronderarm en beschadigingen in haar gezicht: Samantha ‘Barbie’ de Jong (29) prijst zich gelukkig dat ze nog leeft, na haar inmiddels vierde zelfmoordpoging. In Story spreekt ze uitgebreid over wat haar is overkomen en waarom ze diep vanbinnen niet dood wil. ‘Ik heb te veel moois om voor te leven…’

De trieste sprong naar de dood van Samantha de Jong vanuit haar Scheveningse bovenhuis, twee weken geleden, was inmiddels haar vierde (!) zelfmoordpoging. Een daad die niemand had zien aankomen. Haar ouders niet, haar nieuwe vriend Maron Hill (28) niet maar ook Samantha zélf niet. In Story doet het tv-fenomeen haar verhaal. 
Hoe kon het opnieuw zover komen, 
en welke rol speelt Maron nu in haar leven? ‘Ik weet me nauwelijks nog iets te herinneren van wat er die dag is gebeurd,’ begint Samantha, met zachte stem. ‘Pas in het ziekenhuis besefte ik wat ik gedaan had. Alweer…

Maar het was nu zó anders dan de vorige drie pogingen. Toen gebruikte ik drugs, had ik gedronken en wilde ik dood. Die keer hiervoor raakte ik door te veel drugs in een psychose en sprong het raam uit. Maar de laatste keer wílde ik helemaal niet dood. Dat ik toch sprong, heeft te maken met de hoge dosering antidepressiva die ze me hadden voorgeschreven. Ik slikte per dag 300 mg. Ik ging ervan uit dat dat normaal was. Mijn nichtje krijgt zelfs 400 mg antidepressiva per dag. Zij heeft, net als ik, veel meegemaakt in haar leven en heeft aan deze pillen veel steun. Ik dacht dat het bij mij ook hielp. Maar die dag ging er iets mis. Ik kreeg een psychose. Ik was in mijn woonkamer eerst door een glazen tafel gevallen. Daarna schijn ik opgekrabbeld te zijn en ben ik uit het raam naar buiten gesprongen.

In mijn gezicht zaten nog allemaal glasscherven. Maar ik kan me er niets van herinneren. Toen ik bijkwam, en met hulp van de verpleegsters naar de badkamer liep om te douchen, zeiden ze dat ik niet moest schrikken als ik mezelf in de spiegel zag. Die glasscherven hadden behoorlijke wonden achtergelaten. Ik schrok niet. Ik ben mijn huid direct gaan behandelen met een goede crème zodat ik er geen littekens aan overhoud. Ik wil niet dagelijks herinnerd worden aan wat ik gedaan heb. Ook omdat ik écht niet dood wil. Er spelen juist zo veel mooie dingen in mijn leven. De band met mijn ouders en broer is beter dan ooit, in Maron heb ik een ontzettend lieve vriend gevonden en ik zie mijn kindjes Angelina (6) en Milano (3) geregeld. Natuurlijk is het niet altijd even makkelijk. Maar elke dag doe ik mijn uiterste best.’

Dierenbeul trekt kop van romp zwanenjong

Waarom moest oma Diny dood? ‘Ze doet geen vlieg kwaad’