in

Mama is kapot van verdriet als tienerzoon sterft. 1 jaar later krijgt ze een brief die haar compleet verbluft.

Het is een pijn die geen enkele ouder zou mogen voelen – hun eigen kind begraven. Het gaat tegen de natuurlijke orde der dingen in – ouders worden verondersteld van voor hun kinderen te gaan, en hen verliezen is een van de moeilijkste dingen om mee om te gaan in het leven.

Anna Hutt kent die pijn uit eerste hand. Haar 16-jarige zoon, Payton, reed een eindje op zijn nieuwe motorfiets toen hij door een op hol geslagen bestelwagen werd aangereden. Tragisch genoeg droeg Payton geen helm, en zijn verwondingen waren zo ernstig dat hij korte tijd later overleed.

Enkele weken voor het ongeluk had Payton aangegeven dat hij orgaandonor wilde zijn, een beslissing waar Anna het op dat moment niet mee eens was.

“Ik zal dat gesprek nooit vergeten”, herinnert Anna zich. “Ik zei Payton dat hij de wereld moest verlaten met wat hij gekregen had.” Maar Payton dacht daar anders over. “Hij zei me: het zijn mijn organen, niet die van jou. Ga je me vertellen dat je, als er iets met me gebeurt, mijn organen gewoon in de grond zal laten rotten? Nee, ik wil een donor zijn om andere mensen te helpen.”

Lees ook  Twaalf jaar cel voor man die zijn zwangere vrouw wurgde

Anna had geen idee hoe zeer die beslissing het leven van zoveel mensen zou beïnvloeden.

Wist Anna veel dat op het ogenblik dat ze van haar zoon afscheid moest nemen, een man genaamd Gary vrede had genomen met het feit dat ook hij de Aarde snel zou moeten verlaten.

De vader en grootvader had wanhopig een nieuw hart nodig nadat hij te horen kreeg dat hij aan een ernstige hartaandoening leed. Maar de dokters dachten niet dat ze tijdig een geschikte donor zouden vinden. Zijn hart werkte aan vier procent en de dokters gaven hem nog enkele maanden te leven.

“Ik herinner me nog hoe chirurg Dr. John Um me zei: ‘Gary, je bent heel erg ziek. Ik ben niet zeker of je op tijd een hart zal krijgen’”, herinnert Gary zich. “Toen ik dat hoorde nam ik vrede met het feit dat ik zou sterven. Er waren geen tranen. Ik wist dat ik zonder hart niet zou kunnen leven.”

Als bij wonder kwam er zes dagen later een verpleegster in zijn kamer binnen en die zei hem dat ze een match gevonden hadden. Het was het hart van Payton.

Lees ook  Geen geduld om bruin te worden? Dit zijn de alternatieven!

Van zodra de operatie uitgevoerd was, had Gary een tweede kans op leven. En die zou hij met beide handen aannemen.

Ongeveer een jaar na de operatie stuurde Gary een brief aan Anna om haar te bedanken voor het hart van haar zoon. Het stel hield enkele jaren contact per brief en telefonisch. Maar afgelopen Moederdag ontmoetten ze elkaar voor het eerst persoonlijk, en kreeg Anna de kans om het hart van haar zoon opnieuw te horen.

Het was een erg emotionele ontmoeting. “Nu heb ik twee verjaardagen”, zei Gary. “Ik zeg mensen altijd dat ik 64 en 18 jaar oud ben. Mijn eerste verjaardag is op 27 februari – de dag dat ik geboren werd. De andere verjaardag is 23 mei – de dag dat ik het hart van Payton kreeg. Die verjaardag betekent veel meer voor me.”

De beslissing van Payton om zijn organen te doneren, redde zovele levens. Niet alleen Gary kreeg een tweede kans, maar daarnaast ontvingen nog zes andere personen vitale organen van Payton.

Bekijk het verslag hieronder en DEEL dit met je vrienden!

De 11-jarige gaat naar de kermis. Haar moeder moest lijdzaam toezien.

Boer stelt camera op om te filmen en legde DIT vast – Nu zijn 6 miljoen mensen helemaal dol op hem.