in

Louise (66) zit elke dag voor het raam bij het verzorgingshuis van haar moeder (102): ik wil niet dat ze sterft door eenzaamheid

Ook de Utrechtse Louise Nagtegaal (66) kreeg vrijdag te horen dat ze vanwege het coronavirus niet meer bij haar 102-jarige dementerende moeder op visite mag komen.

‘Ik verzin wel een oplossing’, dacht ze. Sindsdien gaat ze elke dag voor het raam van woonzorgcentrum Snavelenburg in Maarssen zitten. Mét een handpop, zodat ze toch met haar ‘mutti’ kan praten.

Elke dag bezoekt Louise Nagtegaal uit Zuilen haar 102-jarige moeder Ulrike in woonzorgcentrum Snavelenburg in Maarssen.

Toen ze vorige week hoorde dat ze haar moeder vanwege de coronamaatregelen niet meer mag bezoeken, is ze er toch heengegaan.

,,Ze is dementerend, dus ik heb best wel een beetje doorgedramd dat het erg belangrijk was dat ik dat nieuws zelf aan haar moest vertellen.

Er werken hele lieve mensen, dus gelukkig mocht het. Toen ik zei: mama, we mogen elkaar even niet meer zien, zag ik het verdriet in haar ogen.”

Dat emotioneerde haar zo dat Nagtegaal direct tegen haar moeder zei: ‘ik vind wel een oplossing’. ,,We zijn al zo lang bij elkaar en ik ben haar enige steun en toeverlaat. Ik weet dat mijn moeder gaat sterven, ze is 102. Daar heb ik vrede mee.

Maar niet zó. Ik wil niet dat ze sterft van eenzaamheid, omdat ze mij mist. Ze heeft weleens gezegd: als jij er niet meer was, dan was ik allang dood geweest.

Lees ook  16-jarige vermiste Femke gevonden

Ik zou het niet hebben aangekund mijn moeder zo lang niet te zien en zij mij niet. Wat als ik een hele tijd niet kom en ze is me door de dementie vergeten? Nee, haar niet zien is geen optie.”

Handpop

Louise Nagtegaal

Na er een dag over nagedacht te hebben, reed Nagtegaal op zondag met een handpop naar Maarssen.

Ze pakte een stoel en ging voor het raam van de recreatieruimte zitten. ,,Ik dacht: ik ga daar gewoon voor het raam zitten, kan mij het schelen! Het is dik glas en haar gehoor is slecht, dus ze kan me niet horen.

Praten heeft dan ook weinig zin. Ik schreeuw af en toe wel hard, soms hoort het personeel me en kunnen ze het vertalen, maar ik beeld eigenlijk alles met mijn handen en de pop uit. Mijn moeder begon direct te glimlachen en te stralen toen me zag.

Ze gaf met haar hand kusjes op het raam. Ik noem mijn moeder mutti, iedereen daar kent haar ook zo, omdat ze van Duitse komaf is. Als ik wegga roep ik: tot morgen, mutti! en doen we onze handen op het glas.”

De dag erna kwam Nagtegaal terug met een stift waarmee ze op het glas kon schrijven. ,,Ik tekende hartjes, poppetjes en ‘I love you, mutti’ in spiegelschrift.

Zij probeert mij ook dingen te vertellen met haar handen, dat vind ik zo mooi om te zien. Vandaag heb ik 25 ballonnen mee.

Lees ook  Vliegtuigen botsen op elkaar op Schiphol! Passagiers enorm geschrokken!

Ik ga elke dag iets nieuws bedenken. Al regent het. Ik zit er. Al is het maar tien minuten. Ik heb mijn paashazenpak al klaar liggen, dan huppel ik gewoon door het gras.”

Theater
Dat Nagtegaal geen gêne kent, komt omdat ze al 33 jaar bij Theatergroep Maarssen’32 speelt en ook als actrice aan zogeheten moorddiners heeft meegedaan. ,,De schaamte heb ik allang achter me gelaten”, zegt ze en lacht.

,,Het leuke is dat andere bewoners ook komen kijken. Sommigen kennen mij omdat ik er al een jaar lang elke dag kom. Ook het personeel vindt het heel leuk.”

Het was dan ook een medewerker die een video van Nagtegaal maakte, terwijl die met de handpop met haar moeder achter het glas zat te praten.

Ze laat de pop dansen, lachen en op het raam kussen. Haar moeder, zichtbaar genietend, reageert door haar hand op het raam te leggen en te lachen.

De video is door de medewerker met anderen gedeeld en Nagtegaal ontvangt lovende reacties van mensen die door de beelden ontroerd raakten.

,,Ik realiseerde mij helemaal niet dat het gefilmd werd en ik had ook niet verwacht dat het zoveel bij mensen los zou maken. Ik zie mijn moeder gewoon graag glimlachen.”

Bezorgde huisgenoten zetten bevriende arts uit huis: ‘Ze waren niet voor rede vatbaar’

Directie tegen bewoners Belgisch woonzorgcentrum: ‘Jullie hebben de oorlog meegemaakt, klaag niet’