in

Jakob werd in zijn jeugd mis bruikt door zijn moeder. ‘Haar reactie? Jij kon geen meisje krijgen’

In iedere Rotterdammer schuilt een uniek relaas. Wekelijks tekent verslaggever Marcel Wijnstekers zo’n levensverhaal op.

Jakob Janssens (61) werd in zijn jeugd mis bruikt door zijn moeder. Nu wil hij een luisterend oor zijn voor slachtoffers van s*ksueel geweld. ,,Mensen die in de kreukels liggen, sluit ik in mijn hart.”

Een aantal jaren geleden raakte ik in gesprek met een vrouw met een diep decolleté. Normaal let ik daar niet op, maar toen twee andere ‘goed bedeelde’ dames zich in het gesprek mengden, brak het zweet mij uit. Ik voelde me enorm angstig en kwam niet meer uit mijn woorden.

Nadat ik was afgekoeld, heb ik de vrouw verteld over mijn verleden. Over mijn heftige jeugd in Delfzijl, met twee alcoholisten als ouders.

Mijn vader, een automonteur, dronk een krat bier per dag; mijn moeder een fles Martini. Ze hadden een slecht huwelijk.

Afkicken
Mijn twee broers en zus hebben weleens tegen onze vader gezegd: als je wilt afkicken van de drank, dan staan we achter je.

Pas nadat hij op latere leeftijd werd opgenomen in het verpleeghuis, kreeg hij geen drank meer. Ik weet nog dat hij me daarover trots opbelde.

”Hij liet nog een briefje na, waarop stond dat we bij de bank geld konden opnemen. Wat bleek? Rekening leeg”

Maar het was al te laat. Hij heeft mijn moeder totaal verwaarloosd. Op een gegeven moment is hij er tijdelijk met een andere vrouw vandoor gegaan.

Liet hij nog een briefje na, waarop stond dat we bij de bank geld konden opnemen. Ik naar de bank. Wat bleek? Rekening leeg.

Mijn moeder zat er helemaal doorheen. Als oudste kind kreeg ik de vaderrol toebedeeld. Dat is uit de hand gelopen.

Op een avond zei mijn moeder: ik weet wel wat jij wilt. Toen heeft ze me meegenomen naar haar slaapkamer en begon ze me te zoenen. Ik bevroor en ging helemaal stuk. Die avond is mijn persoonlijkheid aan gort geholpen.

Lees ook  Je gelooft je ogen niet! Dit gebeurde in Oekraïne. Een vaste camera nam alles op!

Angst voor vrouwen
Als opgroeiende jongeman voelde ik me niets waard. Ik had nauwelijks vrienden en was angstig voor vrouwen.

Op school kon ik me niet concentreren. Een leraar vroeg: waarom haal je zulke lage cijfers? Naar mijn verhaal luisterde hij niet.

Je moet gewoon beter je best doen, klonk het. De huisarts, bij wie ik het mis bruik meldde, zei: ‘Hier wil ik niks mee te maken hebben.’

In een christelijk koffiecafé in Delfzijl, het onderkomen van de Youth for Christ, herpakte ik mezelf. Deze mensen hebben iets samen, dacht ik. Geloof, liefde, een ander leven.

Ik snapte er eerst niets van, maar ik wilde wel een ander leven. Tijdens een gebed met koorleden in een kerk in Appingendam kwam het besef: Jezus en God houden van mij.

Vrouw van mijn leven
In het koffiecafé ontmoette ik ook de vrouw van mijn leven. Het was liefde op het eerste gezicht. Zij is de eerste die naar mijn verhaal luisterde.

Voordat we trouwden, spraken we over onze toekomst. Wordt het bij ons ook zo’n puinhoop? Ik sloeg met mijn vuist op tafel. ‘Ik wil niet drinken, mijn vrouw manipuleren, mijn kinderen mis bruiken. Hier stopt het!’

”Ik heb mijn ouders vergeven voor hun zonden. Zelfs mijn moeder”

Maar in de Bijbel staat wel geschreven: eer uw vader en uw moeder. Ik heb mijn ouders vergeven voor hun zonden. Zelfs mijn moeder.

Twintig jaar na het mis bruik, heb ik haar erop aangesproken. Ik zei: dat was fout, ik ben er kapot aan gegaan, ik heb er therapie voor gehad, maar ik vergeef het je.

Haar reactie? Jij kon geen meisje krijgen. Daarom deed ik het. Victim blaming. We hebben er nooit meer over gesproken. Nu is ze dood.

Lees ook  Heeft deze bekende volkszanger een oogje op Monique Westenberg?

Broeder
Door mijn ouders te vergeven, was ik in staat om mijn leven als echtgenoot en vader van twee zoons en een pleegdochter op te pakken.

Via een project van arbeidsbureau, dat mensen stimuleerde om in de zorg te gaan werken, ben ik in Rotterdam aan de slag gegaan bij Stadzicht, een woonzorglocatie voor ouderen met dementie.

Vervolgens werd ik broeder bij Psychiatrisch Centrum Joris in Delft. Ik wilde hogerop en besloot de deeltijdstudie HBO-V op te pakken. Maar net nadat ik mijn propedeuse had gehaald, kreeg ik de longziekte Sarcoïdose.

22 jaar heb ik thuis gezeten. Gelukkig is de ziekte zes jaar geleden uitgedoofd. Sindsdien heb ik het vrijwilligerswerk opgepakt.

Ik ben een verbinder, dus breng ik mensen samen. Ik heb een kookgroep begeleid, klussers aangestuurd, die mensen in de wijk helpen.

Lotgenoten
Ook ben ik begonnen met de opleiding Howie the Harp, die mensen met een traumatisch verleden opleidt tot spreekbuis voor lotgenoten.

Ik wil een luisterend oor zijn voor slachtoffers van seksueel geweld. Mijn eerste praatgroep begeleid ik al. Online, nu.

Met mijn slechte longen heb ik twaalf dagen in coma gelege”n”

Helaas heeft het coronavirus ook mij gegrepen. Met mijn slechte longen heb ik twaalf dagen in coma gelegen. Het was kantje boord. Nog altijd ben ik aan het revalideren, maar ik geef niet op. Ik wil door.

Ik wil er zijn voor mensen, die in de kreukels liggen. Die sluit ik in mijn hart. Naar mijn verhaal werd niet geluisterd, maar ik luister wel naar de verhalen van anderen.

Bij mij krijg je alle ruimte. Ik oordeel niet. Je mag er zijn. Ik heb afgerekend met mijn minderwaardigheidscomplex. Nu is het tijd om anderen daarbij te helpen.

Babette is verliefd op haar schoonvader: ‘Ik denk dat hij wel weet hoe ik over hem denk’

Foto van mama gaat viraal. Eindelijk horen we de waarheid erachter uit haar mond [foto’s].