in

’Ik gaf mijn zoon (8) een corrigerende tik en voel me nu schuldig’

Onlangs werd een man uit Roden veroordeeld tot een voorwaardelijke taakstraf, omdat hij zijn dochter een corrigerende schop had gegeven. Het geeft te denken: waar ligt de grens tussen een tik of schop zonder kwade intenties, en het gebruiken van geweld? We kregen daarover een vraag van VROUW-lezeres Doortje (37) die, sinds ze haar zoon (8) een corrigerende tik gaf, worstelt met een schuldgevoel.

„Wat zegt het over mij dat ik soms zo woest word dat ik geen andere uitweg zie dan een corrigerende tik?”, schrijft Doortje. Ze laat weten dat ze haar zoon – weliswaar sporadisch – een tik geeft, maar dat ze daarna altijd kampt met een naar gevoel. „Soms lukt het me gewoon niet met woorden om hem te laten luisteren. Dan geef ik hem een tik. Ben ik nu slecht? Moet ik iets aan mezelf doen? Of kan een corrigerende tik juist wel, en leer ik hem daarmee meer dan wanneer ik tegen hem schreeuw? Het voelt allebei vreselijk, eerlijk gezegd.”

Illusie
Ontwikkelingspsycholoog Karla Mooy maakt desgevraagd een duidelijk statement: een corrigerende, of pedagogische tik zoals ze het noemt, is nooit de oplossing. „Ik geloof niet dat ’de pedagogische tik’ bestaat. Die term impliceert namelijk dat je pedagogisch verantwoord handelt en de tik gebruikt om een kind te disciplineren. Terwijl, in de praktijk ontstaat een corrigerende tik meestal als een ouder boos is, of zich machteloos voelt. Dat is geen weloverwogenn handelen. Het geeft ouders de illusie dat ze iets doen; dat ze een kind laten weten het er niet bij te laten zitten. Ze verschaffen zichzelf daarmee het gevoel dat ze grip op hun kind krijgen, maar in feite werkt het juist averechts.”

Lees ook  Vrouw ontdekt dat ze maandenlang werd vergiftigd door collega

„Begrijp me niet verkeerd: ik weet hoe je je kunt voelen in een machteloze situatie en hoe je ertoe kunt komen een tik uit te delen. Je gaat er het gevoel van onmacht mee te lijf en hoopt dat bepaald gedrag stopt, of dat je kind juist ander gedrag laat zien.” Toch wil Karla ouders juist doen inzien dat ze die macht niet hebben over hun kind. „Als kinderen besluiten weg te rennen, dan doen ze dat. Als kinderen besluiten het op een gillen te zetten, dan doen ze dat. Zeker pittige kinderen zullen altijd knokken voor hun autonomie. Daarom kan een tik juist averechts werken: temperamentvolle kinderen zullen misschien zelfs terugslaan. Bovendien is het tegenstrijdig met wat je je kind probeert bij te brengen: slaan mag niet.”

Regels
„Macht kun je dus niet afdwingen, maar je kunt wél heel veel invloed uitoefenen op andere manieren. Kijk eens een laagje dieper: waaróm gaat je kind zo ver dat je je zo machteloos voelt? Waarom gedraagt hij/zij zich zo? Er schuilt altijd een reden achter problematisch gedrag, probeer eens wat dieper tot de kern door te dringen en conflicten op een andere manier op te lossen.”

„Het helpt ook om duidelijkheid te bieden door regels. Alles wat geregeld is in gewoontes en routines, is voor een kind gemakkelijker om in mee te gaan. Het bieden van een duidelijke structuur waarbij een kind weet wat er van hem/haar verwacht wordt, heeft al een heel ander karakter dan wanneer je een kind zegt: ’Je moet dit en je moet dat’. Door die structuur ga je zo veel mogelijk onduidelijkheden en conflictsituaties uit de weg, en daarmee dus ook situaties waarin jij het gevoel hebt je macht te moeten inzetten. Dat laatste is overigens soms wel degelijk nodig, bijvoorbeeld wanneer het om veiligheid of gezondheid gaat. ’Doe je gordel vast’, ’sla je broer niet’… Dat soort situaties. Dan moet je wel ingrijpen.”

Lees ook  3-jarige Jaxon is de enige die de schreeuw van zijn buur hoort – nu wordt hij een held genoemd

Niet straffen
En gebeurt het toch nog een keer dat die pets al uitgedeeld is voordat je er erg in hebt? Kan gebeuren, maar geef je fout dan ook toe, benadrukt Karla. „Het is geen drama en je hoeft jezelf er niet om te straffen, maar je moet wel aan je kind laten weten dat het niet goed was wat je deed. Daarmee voelt hij/zij zich ook erkend en gerespecteerd. Als je respect wilt van je kind, moet je ten eerste je kind ook zelf met respect behandelen, en ten tweede moet je laten zien dat jij zelfrespect hebt, door je eigen grenzen te bewaken en het te benoemen wanneer je daar overheen gaat. Daar zal je kind óók van leren. En het komt de relatie tussen jullie beiden uiteindelijk ten goede.”

Politie: ’Zorgen om vermiste Nijmeegse Amy (15)’

Ritueel of wangedrag? Chinese ambassadeur loopt over ruggen van kinderen