in

Heftig verhaal: ‘Ik werd gepest door mijn eigen ouders’

“Het begon allemaal toen ik 7 jaar oud was. Er was veel ruzie thuis en ik kreeg niet de aandacht die een kind van mijn leeftijd zou moeten krijgen.

Ik werd een beetje verwaarloosd en werd behandeld als een volwassen persoon. Alles wat ik deed was fout.

Mijn familieleden noemden mij vaak dik, waardoor ik erg onzeker werd en niets meer durfde te eten.

Als ik nu foto’s terug kijk van toen was ik helemaal niet dik. Ze zeiden dat ze het niet erg vonden om mij uit te lachen.

Ik werd ook veel gepest en had weinig vrienden. Als ik dan wel een vriendin had zeiden anderen tegen haar “iel, waarom ga je met haar om?!”.

Naar de middelbare school gaan was voor mij heel lastig, want ook daar werd ik gepest. Ze lachten me uit, vonden me raar en ik werd vaak uitgelachen.

Het deed heel veel pijn. Ik voelde me een mislukkeling en heel onveilig. Ik zat te fantaseren over hoe mooi de wereld zonder mij zou zijn en over hoe mooi de hemel was. Soms droomde ik ervan om naar die hemel te gaan. Een plek met alleen maar vrede.

Lees ook  Duizenden basisschoolleraren blijven maandag thuis

Ik begon mezelf te snijden en alles werd alleen maar erger en erger. Van een paar krasjes, naar mijn armen bedekt.

Ik moest een bloedonderzoek ondergaan, waaruit bleek dat ik erge bloedarmoede had. Ik werd vaak ziek.

Op school zagen ze dat het slecht met me ging, maar het deed ze niks. Ze gingen door met pesten. Ik zag het nut van het leven niet meer en vond het vooral fijn om te slapen. Als ik sliep had ik rust.

Ik was bang. Bang voor de oudere meisjes in mijn klas die mij steeds zaten te commanderen. Ik moest alles voor ze doen: van eten en drinken halen tot huiswerk maken.

Als ik het niet deed kreeg ik allerlei dreigementen naar mijn hoofd. Ik ging elke dag met heel veel stress naar school. Zelfs zo erg dat ik er haaruitval van kreeg en een paar kale plekken op mijn hoofd had.

Het snijden ging door en door totdat ik een zelfmoord poging deed. Ik werd doorverwezen naar een psycholoog.

Lees ook  Yolanthe niet bang voor bloot: op déze foto draagt ze alleen een bh

Sindsdien ben ik mijn leven weer aan het opbouwen en ik ben op dit moment een stuk gelukkiger. Helaas moest ik het laatste jaartje op de middelbare nog met veel verdriet en angst doorbrengen, maar het is me gelukt!

Ik zit nu alweer in het 2e leerjaar op het MBO en het gaat steeds beter met me. Jammer genoeg heb ik heel veel zichtbare littekens op mijn armen. Ze zijn zo erg dat ik het liefst nooit korte mouwen draag.

Ik had nooit gedacht dat er een einde aan alle ellende zou komen en dat ik het zou overleven. Mensen zeiden tegen me: ‘na regen komt zonneschijn’. Ik vond die uitspraak maar niks, maar het klopt wel..

Ik wil jullie meegeven dat jullie NOOIT moeten opgeven. Blijf altijd doorgaan, want er staat er iets heel moois op jullie te wachten! Bekijk alles van de positieve kant en geniet van het leven.”

Denk jij aan zelfmoord? Dan zijn er een heleboel instanties die je kunnen helpen. Ga naar 113.nl of bel 0900-0113. Je bent niet alleen!

9 dingen die elke vrouw doet, maar echt niet toegeeft

Covid-19 leidt tot hersenschade, ontdekken Nederlandse onderzoekers: “Het immuunsysteem slaat op hol”