in

‘Haar deur stond altijd open, voor een praatje bij een bakkie troost’

In deze serie laten we nabestaanden aan het woord over hun geliefden die zijn overleden door corona. Deze keer een eerbetoon aan Johanna van den Broek – van Grinsven (90) uit Rosmalen.

Haar dochter Marianne:

“Mijn moeder was een echte oermoeder, de beste die je maar kon wensen. Ze leefde voor haar gezin en genoot van het gezelschap van haar kinderen, kleinkinderen en haar Turkse tortelduif Sjefke die ze had vernoemd naar mijn vader, Sjef, die dertig jaar geleden is overleden.

Ze was zo dankbaar voor de kleine dingen in het leven: ze kon genieten van muziek, van fanatiek een spelletje kaarten of van het spelen van haar favoriete dobbelspel ‘Mexicaantje’. Ook genoot ze van heel veel knutselen, ze was altijd bezig.”

“Ondanks haar versleten nekwervels, schouders, knieën en heupen had ze vast honderd jaar kunnen worden. Als ze het coronavirus niet had opgelopen tenminste.

Medische toestand Van Ruijven verslechtert: shorttrackster vecht voor haar leven

We weten niet zeker hoe ze het virus heeft gekregen. Vanaf het moment dat ze wist dat een medebewoner van het verzorgingshuis besmet was, is ze op haar kamer gebleven. Alleen de verpleging en schoonmakers kwamen er nog.

Mijn man Jan, haar schoonzoon, was als enige gezond genoeg om meerdere dagen bij haar te zijn om te waken. Hij zorgde ervoor dat wij als kinderen met videobellen afscheid konden nemen van onze moeder. Van haar drie kinderen, kon uiteindelijk alleen haar enige zoon Erik nog heel even komen.”

“Ze was een echte strijder, tot het allerlaatste moment.”
“Ze was ook na de diagnose corona sterk en ze bleef ons overtuigen dat het goed met haar ging en ze niks tekort kwam. Het is heel verdrietig dat ze dit alleen heeft moeten dragen. Ze was een echte strijder, tot het allerlaatste moment. Ik had haar graag nog willen zeggen dat ik juist ook in deze laatste levensfase zelf voor haar had willen zorgen. Dat ik haar had willen bijstaan en er alles voor over had om haar uit haar lijden te verlossen.

Strafzaak verdronken peuter: 'Er is mij zoveel verdriet aangedaan als moeder'

Mijn moeder was er namelijk altijd voor ons, haar kinderen. Ze gaf het liefst alles weg en ze had maar weinig nodig om gelukkig te zijn. Ze zat vol humor en haar vaste overtuigingen en uitspraken hielden haar op de been. ‘Als ik het half kan, doe ik het heel’, zei ze bijvoorbeeld. Of ‘Geniet van het leven, het duurt maar even.’

Ik zal haar herinneren met deze uitspraken. Ik mis de vele contactmomentjes. Haar gulle lach en het feit dat haar deur altijd open stond. Voor een praatje bij een bakkie troost, met verplicht wat lekkers erbij.”

Christine bezoekt stervende zus Australië ondanks vliegverbod

Dit briefje zal je overhalen om géén kinderen te willen later!