Aan de moeder van de orgaandonor van mijn zoon: je redde ons beiden

Kate Harris is een ruimtevaartingenieur voor de Amerikaanse Luchtmacht. Ze is de moeder van een zoon en woont momenteel in Florida. Je zou het vandaag niet zeggen, maar Kate verloor bijna haar zoon veel te vroeg. Toen het kleintje geboren werd, waren de dokters niet hoopvol voor zijn overleving. Maar de vechtlust en het ultieme offer van een wildvreemde veranderde alles voor het kleine gezinnetje. De onderstaande brief werd door Kate geschreven om de vreemde te bedanken die het leven van haar zoon redde.

jongen-1

Toen mijn zoon, laten we hem Mr. Snuggles noemen (hij is de grootste knuffelaar die er bestaat), 7 weken oud was, leed hij verschillende hartstilstanden voor hij aan de beademingsmachine eindigde, en uiteindelijk zelfs aan een hartpomp.

We werden verteld dat zijn hart nooit meer zelfstandig zou functioneren. Hij had een transplantatie nodig. Hij is ons eerste kind, dus terwijl ik met die op hol geslagen hormonen van het moederschap moest vechten, werd ik meteen geconfronteerd met het mogelijke verlies van mijn pasgeboren kind. En niemand wist waarom. De volgende maanden verdronk ik bijna in een zee van spijt.

Maar door dit alles heen bleek Mr. Snuggles een echte kampioen. Ze zeiden dat zijn nieren maandenlang niet goed zouden werken – hij plaste op verschillende verpleegsters. Ze zeiden dat zijn longen vol vloeistof zaten, maar na enkele dagen ademde hij via een ventilator en een tube. Niets hield hem tegen, zelfs niet volwassen dosissen verdovingsmiddel.

Volgens de wetenschap en de statistieken zou hij het nooit gehaald hebben. Maar in plaats daarvan boekte hij elke dag kleine overwinningen. Daarom waren de terugvallen ook zo moeilijk te verdragen. Van zodra we weer een beetje hoop hadden, stak er weer een infectie op of had hij weer een andere behandeling nodig.

Mr. Snuggles gaf nooit op en ik evenmin. Maar ik kan wel zeggen dat het moeilijk is om op het licht te concentreren als het overal pikdonker is. Ik voelde mezelf wegglijden uit de realiteit. Mr. Snuggles bleef gewoon vechten.

Precies op het ogenblik dat ik het een beetje aan het verliezen was, kreeg ik een levensreddend telefoontje. Ik kreeg het telefoontje dat ze een donor hadden gevonden voor mijn Mr. Snuggles. Dat telefoontje was verbonden met een touw, en op het einde van dat touw zat een gezichtsloze hand die me uit de diepste gedrochten van de hel trok.

Dat was jouw hand. Terwijl je verdronk in je eigen verdriet, reikte je de hand en redde me uit mijn rouw.

Toen ik het telefoontje kreeg, huilde ik aldoor. Ik kende de prijs van mijn geluk. Terwijl de opluchting dat Mr. Snuggles gered zou worden over me heen ging, werd het overschaduwd door het besef dat een schattige, onschuldige baby – net zoals die van mij – snel het leven zou laten.

Je redde me van de vernietigende rouw die niemand zou moeten doorstaan. En toch was jij die rouw op dat moment aan het beleven. Jij draagt dat kruis voor me. Je zult het gelach van je baby nooit horen. Je zult zijn warmte nooit meer voelen. Ik kan niet uitdrukken hoeveel pijn ik voor je voel. Ik wilde dat ik samen met jou kon rouwen. Ik wou dat ik je kon vasthouden en zeggen dat de pijn zal verminderen. Maar ik weet dat dit niet het geval zal zijn. Bij mij is de pijn nog niet verdwenen en ik heb mijn baby nog.

Ik wou dat er iets was dat ik kon doen om te helpen. Ik denk duizend keer per dag aan jou. Met elke glimlach, elke “eerste” keer, elke hartslag van zijn nieuwe hart, denk ik aan jou. En elke keer dat ik aan jou denk, word ik overmand door schuldgevoel. Mijn geluk is jouw verdriet. Mijn vreugde is voor jou een gebroken hart. Ik huil voor je, ik bid voor je en ik hou voor je.

Maar de waarheid is dat ik je wellicht nooit zal kennen. Voor zover ik weet, werd je leven genomen samen met dat van je baby. Mijn enige hoop is dat als deze brief jou bij wonder toch bereikt, het je een beetje vrede en troost brengt dat je engel nog altijd gekoesterd wordt. Al die eerste keren van Mr. Snuggles zijn ook jou eerste keren. Weet alsjeblieft dat alles wat we met hem en voor hem doen, dat we dat voor jouw schattige engel doen.

Ik weet dat gewoon “dankjewel” zeggen ruimschoots onvoldoende is, maar dat is het enige wat ik kan doen. Vanuit de dieptes van mijn ziel, en met alles wat ik in me heb, dank ik jou. Je hebt ons beiden gered.

DEEL deze dankbaarheid en liefde met je vrienden!

LEES OOK!  Deze jongen verliest zijn benen vanwege kanker en sterft kort daarna op tragische wijze. Maar wat erna gebeurde is bijna net zo erg